Ik schaam me een beetje...

Tessa* stuurde me een mail:

Ik schaam me een beetje voor mijn vraag. Ofwel mijn onwetendheid. Ik ben nog niet zo lang actief op de sociale media maar heb een Facebook, twitter en LinkedIn account. Ik nodig zelf mensen uit die ik tijdens mijn ondernemerschap ontmoet. Al snel merkte ik dat op Facebook véél vakgenoten mij een vriendschapsverzoek stuurden. Dus zo ongeveer de helft van mijn Facebook contacten bestaat uit directe concurrenten.

Nu verschuiven de uitnodigingen naar LinkedIn. En daar zit mijn vraag. Zelf gebruik ik LinkedIn om in contact te zijn met mijn zakelijk netwerk. Ik laat die verzoeken van vakgenoten onaangeroerd. Wat zie ik over het hoofd dat ik me er ongemakkelijk bij voel. Ik ben eigenlijk een héél open minded iemand maar hier voelt het of ‘ze’ teveel in mijn ‘zone’ komen. Ben ik nu asociaal, een ‘onderduiker’, etc. etc.

Zo, met flinke ‘blossen’ op mijn wang vertrouw ik dan deze vraag aan jou toe. Zonnige dag,
Tessa”

Herken je je in het verhaal van Tessa? Dat kan heel goed, want dit is helemaal geen rare vraag. Tessa is niet asociaal. Sterker nog, ik krijg deze vraag minimaal eens per week. Wel altijd van mensen die zich schamen voor de gevoelens.

Ik zou graag een antwoord geven in de trant van ‘het zit zo…’. Maar dat kan helaas niet. Jij moet doen waar jij je prettig bij voelt. Laat je liever geen concurrenten toe, dan doe je dat lekker niet. Ik zal je wel vertellen hoe ik er in sta. Dat helpt misschien. Maar doe vooral wat goed voelt voor jou.

Ik heb er zelf totaal geen moeite mee als vakbroeders of -zusters me volgen op twitter, alhoewel ik ze niet toelaat op m’n privé Facebookpagina. De Facebook bedrijfspagina, daar is dan weer iedereen welkom. En bij LinkedIn ben ik er ook wat voorzichtiger mee… Mijn ervaring is dat sterke collega’s hun eigen ding blijven doen, en we af en toe wat kennis kunnen uitwisselen. Bij zwakkere broeders/zusters blijkt soms dat ik een bron van hun inspiratie ben…. kom ik ineens een artikel tegen dat ik zelf geschreven heb, maar dan in wat andere woorden.. tja.

Aan de andere kant zijn de sterkere vakgenoten dan weer heel prettig om in je netwerk te hebben. Samen kun je een grotere klus aan, zij willen je soms wel op weg helpen als je er zelf even niet uit komt – en een andere keer ben jij dan natuurlijk zelf niet te beroerd.

Kortom.. ik denk dat je moet kijken op welk medium je welke mensen toelaat. Twitter is wat mij betreft een wereld van volkomen vrijheid en snel wisselende contacten. Ik kijk niet naar wie mij volgt, iedereen mag dat. En op Facebook ook (de bedrijfspagina, want privé laat ik zelden iemand toe). Op LinkedIn link ik alleen met collega’s waarvan ik weet dat ze sterk zijn in hun vak. En gaat iemand lopen spammen met reclamedingen, dan gooi ik ‘m er weer uit. Net zo makkelijk. Wil je weten hoe je dat doet? Kijk dan hier: in 3 stappen contacten verwijderen uit LinkedIn.

Jouw gevoelens hebben te maken (volgens mij) met een gevoel van kwetsbaarheid, als je zo open en bloot tussen collega’s online bent. Wat zullen zij wel niet vinden van wat jij zegt, vinden ze je wel goed genoeg… of val je door de mand? Dat is een gevoel waarvan jij denkt dat je de enige bent. En toch… dit is bijna de meest gestelde vraag.

Heb ik je zo een beetje geholpen? Laat het me weten. Dat kan hieronder via Geef een reactie… (dan wordt je reactie gepubliceerd op de site) of via de mail (en dan is je reactie dus alleen zichtbaar voor mij).

* Tessa heet in het echt geen Tessa, en dit verhaal is in overleg met de échte vragensteller gepubliceerd. Stel jij mij een vraag waar je je een beetje voor schaamt, dan ga ik natuurlijk in vertrouwen om met jou en je vraag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s